Warto zwrócić uwagę na cel, dla którego zawodnik podejmuje działanie, w którym będzie poddany ocenie i weryfikacji poprzez osiągnięcie lub nieosiągnięcie pożądanego wyniku. Z moich obserwacji i rozmów wynika, że często rywalizacja stanowi cel sam w sobie.
Rywalizacja może być także punktem drogi do osiągnięcia celu, wyznaczonym w odległej perspektywie czasowej. Takim celem może być np. start na Igrzyskach Olimpijskich, zagranie na turnieju wielkoszlemowym lub znalezienie się w danym miejscu w rankingu. Wzmocnieniami na tej często długiej drodze są wyniki, które zawodnicy starają się skontrolować. Ale czemu tak uparcie dążymy do ich osiągnięcia?
Im więcej elementów potrafimy kontrolować, tym bardziej sytuacja staje się dla nas pozornie przewidywalna. Jednak wynik sportowy jest często nieprzewidywalny, ponieważ zależy od wielu czynników. Kiedy trening jest ukierunkowany na osiągnięcie celu, trzeba wykonać szereg czynności, by go uzyskać. Sportowcy poszukują sposobów na osiągnięcie konkretnych rezultatów. To wymaga zaangażowania, czasu i ciężkich treningów. Uzyskanie korzystnego wyniku często utwierdza zawodnika w przekonaniu, że znalazł ścieżkę osiągania wyniku sportowego, że obrany kierunek i te konkretne działania przynoszą efekt. Daje mu to motywację do powtarzania tych czynności.
W sporcie jest wiele czynników pozostających poza naszą kontrolą: decyzja sędziego, przygotowanie przeciwnika, warunki atmosferyczne, itd. Nie jesteśmy w stanie ich wszystkich skontrolować. Sportowcy osiągający pewną regularność uzyskiwania dobrych wyników, potrafią wybrać i ocenić elementy, które w najbardziej istotny sposób na nie wpływają. To decyduje o podjęciu rywalizacji i – co warto zaznaczyć – często bardziej z samym sobą, niż z przeciwnikiem.
Paweł Habrat
Chcesz dowiedzieć się czegoś więcej na temat psychologii sportu? Zapraszamy Cię na stronę naszego kursu ABC Psychologii Sportu.


Brak komentarzy:
Prześlij komentarz