poniedziałek, 30 stycznia 2017

13 ZASAD WYGRYWAJĄCEGO RODZICA.


Dziecko, które podejmuje się aktywności fizycznej i zaczyna budować swój świat wokół sportu, potrzebuje dużej dawki wsparcia od swojego otoczenia. Najważniejszymi osobami są dla niego rodzice oraz trenerzy/instruktorzy, którzy w różnych powierzonych im rolach towarzyszą dzieciom w aktywności fizycznej, a potem w sporcie. 


Ostatnio miałam przyjemność prowadzić szkolenie dla rodziców. Wskazali oni jedno z największych wyzwań, z jakim przychodzi im się zmagać (im i ich dzieciom). Było to utrzymanie motywacji do trenowania. Czasem może się wydawać, że wystarczy dobrze ułożony trening, kilka słów motywacji np. „super i ekstra” i dziecko będzie przez wiele lat uczestniczyło w treningach. Zapomina się o tym, że wymagają one dużego poświęcenia czasowego, fizycznego, ale też społecznego (idę na trening zamiast spędzać czas z kolegami na podwórku). 



Okazuje się jednak, że do utrzymania i wzbudzania motywacji oraz budowania zaangażowania opartego na pasji, potrzeba znacznie więcej. I tu mamy cały szereg działań wspierających dziecko od strony psychologicznej. My, jako rodzice, możemy zrobić znacznie więcej niż zawieźć dziecko na trening i potem je odebrać. Jako rodzice, możemy wspólnie z dzieckiem rozmawiać o jego pasji, potrzebach oraz marzeniach i może się to odbywać w zwyczajnym codziennym działaniu. 

Dziecko, a następnie nastolatek mający wsparcie od swoich rodziców i trenerów, nie boi się mówić o swoich obawach, uczuciach i lękach związanych z rywalizacją sportową. Dzięki temu uczy się samego siebie, reakcji na swoje emocje oraz zachowań, które mogą wspierać np. jego karierę sportową.

Poniżej przygotowałam dla Was 13 zasad wspierającego rodzica. Mam nadzieję, że będą pomocne:


1. Pomóż dziecku zrozumieć, że im lepszy przeciwnik, tym większa szansa na jego rozwój.

Ucz dziecko, że dzięki przeciwnikowi i możliwości konfrontacji  z nim, może się rozwijać, uczyć się nowych technik i zagrań. Nie przypadkowo zawodnicy w judo lub karate  kłaniają się sobie przed walką. Okazują w ten sposób szacunek dla przeciwnika i wdzięczność, że walcząc z nim mogą wzrastać i uczyć się nowych rzeczy. 

2. Zachęcaj dziecko do konkurowania ze sobą.

Ucz dziecko definiować swój rozwój nie tylko przez pryzmat wyniku. Pokazuj mu, że np. dzięki temu meczowi coraz lepiej podaje piłkę swoim kolegom. Ucz go, że sport to również nauka i rozwijanie samego siebie.

3. Nie definiuj sukcesu i porażki w kategorii: wygrany – przegrany.

Zadawaj dziecku pytania, co znaczy dla niego przegrany mecz/zawody, jakie wyciąga z tego wnioski i co następnym razem chciałby zrobić lepiej?  W ten sposób dziecko/nastolatek rozwija się i buduje strategie radzenia sobie z porażką. Tak samo jest z wygraną – zapytaj, co mu się najbardziej podobało, z czego jest zadowolony, co jeszcze może poprawić? W ten sposób młody człowiek nie uczy się, że jest tylko wygrany i przegrany, ale uczy się, że trening i zawody to praca, którą ciągle może doskonalić.

4. Wspieraj dziecko, ale nie zastępuj trenera.
Pamiętaj, że dziecko buduje swój świat w oparciu o autorytety. Kiedy musi dokonać wyboru, kto jest lepszym trenerem – prawdziwy trener czy rodzic, stawiasz go w bardzo niekomfortowej sytuacji. Nie krytykuj trenera swojego dziecka przy nim samym. Takie postępowanie doprowadzi do braku motywacji dziecka, ponieważ będzie musiało wybierać, kto ma rację i jak ma się zachowywać. Bądź rodzicem, który ćwiczy z dzieckiem elementy wprowadzane przez trenera. Wspieraj proces treningowy (pomóż posprzątać po treningu), tym samym pokażesz dziecku, że masz szacunek do trenera, ale też wspierasz jego samego w treningu.



5. Pomóż swojemu dziecku trenować z radością.
Szukaj z dzieckiem radości w sporcie, pytaj go, co najbardziej lubi z elementów treningu, idźcie razem na ulubiony mecz, czy oglądnijcie go w TV. Pokazuj mu różne inne oblicza sportu, w ten sposób wzbudzisz w nim pasję i radość.

6. Twoje dziecko musi mieć swoją własną motywację do bycia w sporcie, wówczas będzie bardziej skuteczne.

Rodzic nie może chcieć bardziej trenować niż jego dziecko. Rozmawiaj ze swoim dzieckiem o treningach i zawodach, pytaj go o pomysły na trenowania i to, co chciałby robić z Tobą w wolnym czasie. Zobaczysz wówczas, czy dziecko samo inicjuje pójście na treningi i zawody i czy jest to jego naturalnym wyborem.

7. Miłość/szacunek do dziecka powinna być bezwarunkowa, nie powinna zależeć tylko od jego wyników sportowych.

Dziecko potrzebuje miłości bezwarunkowej. Nie okazuj nigdy irytacji z powodu przegranego meczu czy słabego treningu. Rozmawiaj z dzieckiem o rezultatach i jego odczuciach. Jeśli dziecko zauważy, że jego słabsza dyspozycja wpływa na Twoją negatywną ocenę i na zachowanie wobec niego, przestanie mieć radość z bycia w sporcie.

8. Wszystko czego pragnie dziecko, to być kochanym i akceptowanym.

Pamiętaj, że są to pierwsze i najważniejsze potrzeby młodego zawodnika. Wszystko inne jest potem. 

9. Pozwól czerpać dziecku korzyści z porażki – jest to klucz do sukcesu na całe życie.

Kiedy przychodzi porażka, a za nią emocje – pozwalaj dziecku na wyrażenie ich, na przeżycie także negatywnych emocji. Kiedy emocje opadną, porozmawiaj z dzieckiem, jakie wnioski i korzyści mógł wyciągnąć z danej porażki i jak wykorzysta to w kolejnych działaniach. W ten sposób nauczysz dziecko, że emocje po porażce są czymś naturalnym, ale wyciągnięcie z nich wniosków jest równie ważne, by się rozwijać nie tylko w sporcie, ale też w codziennym życiu.

10. Poczucie winy oraz strach, to nie motywacja.

Nie wzbudzaj w dziecku poczucia winy po przegranym meczu/zawodach lub po pojedynczej porażce. W ten sposób nie uczy się niczego konstruktywnego na temat swojego działania. Uczy się tylko, że jest słabe lub niezdarne. Zamiast mówić: „jesteś za wolny, dlatego nie strzeliłeś gola”,  zapytajmy: „jak myślisz ,jak ci dzisiaj poszło, wykorzystałeś swoje okazje ?” i po prostu go wysłuchaj.



11. Pomóż dziecku skoncentrować się na zadaniu

Dziecko nie rozumie długiej perspektywy czasowej. Ucz je koncentrować się na małych krokach i zadaniach. Pomóż mu zrozumieć, że doskonalenie np. techniki pływania poprzez obniżanie głowy przy technice kraulowej, wpływa na szybkość na całym dystansie. Dzięki temu dziecko nauczy się, że małe elementy wpływają na dużą całość.

12. Każde dziecko jest inne, porównywanie dzieci z innymi jest krzywdzące

Dwunastoletni rówieśnicy mogą różnić się wieloma elementami – wzrostem, wagą, rozwojem psychicznym. Pamiętaj, że porównywanie dzieci jest krzywdzące. Sugeruje im, że nie są wystarczająco dobre. Tak naprawdę nie mają wpływu na to, że koledzy lub koleżanki rozwijają się szybciej, lub są bardziej utalentowani.

13. Wygrywanie nie jest ważniejsze niż życie J

Sport, to tylko jeden z elementów Waszego życia i życia Waszych dzieci. Pamiętaj, że wygrywanie nie jest wszystkim, co dziecko ma. Jest też codzienne życie, okazywana mu troska i miłość. To dzięki nim Twoje dziecko czuje się szczęśliwe i ważne. 

Jeżeli chcesz wsparć swoje dziecko w rozwoju, powinieneś zainteresować się podstawami psychologii sportu. Przygotowujemy właśnie wyjątkowy kurs online, w którym pokazujemy, jak skutecznie korzystać z technik wspierających. Jeżeli chcesz się dowiedzieć czegoś więcej o naszym kursie, kliknij TU i sprawdź naszą ofertę. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz