Dziecko, które podejmuje się aktywności fizycznej i
zaczyna budować swój świat wokół sportu, potrzebuje dużej dawki wsparcia od
swojego otoczenia. Najważniejszymi osobami są dla niego rodzice oraz trenerzy/instruktorzy,
którzy w różnych powierzonych im rolach towarzyszą dzieciom w aktywności
fizycznej, a potem w sporcie.
Ostatnio miałam przyjemność prowadzić szkolenie
dla rodziców. Wskazali oni jedno z największych wyzwań, z jakim przychodzi im
się zmagać (im i ich dzieciom). Było to utrzymanie motywacji do trenowania.
Czasem może się wydawać, że wystarczy dobrze ułożony trening, kilka słów
motywacji np. „super i ekstra” i dziecko będzie przez wiele lat uczestniczyło w
treningach. Zapomina się o tym, że wymagają one dużego poświęcenia czasowego,
fizycznego, ale też społecznego (idę na trening zamiast spędzać czas z kolegami
na podwórku).
Okazuje się jednak, że do utrzymania i wzbudzania motywacji oraz
budowania zaangażowania opartego na pasji, potrzeba znacznie więcej. I tu mamy
cały szereg działań wspierających dziecko od strony psychologicznej. My, jako
rodzice, możemy zrobić znacznie więcej niż zawieźć dziecko na trening i potem
je odebrać. Jako rodzice, możemy wspólnie z dzieckiem rozmawiać o jego pasji,
potrzebach oraz marzeniach i może się to odbywać w zwyczajnym codziennym
działaniu.
Dziecko, a następnie nastolatek mający wsparcie od swoich rodziców i
trenerów, nie boi się mówić o swoich obawach, uczuciach i lękach związanych z
rywalizacją sportową. Dzięki temu uczy się samego siebie, reakcji na swoje
emocje oraz zachowań, które mogą wspierać np. jego karierę sportową.
Poniżej przygotowałam dla Was 13 zasad wspierającego rodzica. Mam nadzieję, że będą pomocne:
1. Pomóż dziecku zrozumieć, że im lepszy przeciwnik, tym większa
szansa na jego rozwój.
Ucz dziecko, że dzięki przeciwnikowi i możliwości
konfrontacji z nim, może się rozwijać,
uczyć się nowych technik i zagrań. Nie przypadkowo zawodnicy w judo lub karate kłaniają się sobie przed walką. Okazują w ten
sposób szacunek dla przeciwnika i wdzięczność, że walcząc z nim mogą wzrastać i
uczyć się nowych rzeczy.
2. Zachęcaj dziecko do konkurowania ze sobą.
Ucz dziecko definiować swój rozwój nie tylko przez pryzmat
wyniku. Pokazuj mu, że np. dzięki temu meczowi coraz lepiej podaje piłkę swoim
kolegom. Ucz go, że sport to również nauka i rozwijanie samego siebie.
3. Nie definiuj sukcesu i porażki w kategorii: wygrany –
przegrany.
Zadawaj dziecku pytania, co znaczy dla niego przegrany
mecz/zawody, jakie wyciąga z tego wnioski i co następnym razem chciałby zrobić
lepiej? W ten sposób dziecko/nastolatek
rozwija się i buduje strategie radzenia sobie z porażką. Tak samo jest z
wygraną – zapytaj, co mu się najbardziej podobało, z czego jest zadowolony, co
jeszcze może poprawić? W ten sposób młody człowiek nie uczy się, że jest tylko
wygrany i przegrany, ale uczy się, że trening i zawody to praca, którą ciągle
może doskonalić.
4. Wspieraj dziecko, ale nie zastępuj trenera.
Pamiętaj, że dziecko buduje swój świat w oparciu o
autorytety. Kiedy musi dokonać wyboru, kto jest lepszym trenerem – prawdziwy
trener czy rodzic, stawiasz go w bardzo niekomfortowej sytuacji. Nie krytykuj
trenera swojego dziecka przy nim samym. Takie postępowanie doprowadzi do braku
motywacji dziecka, ponieważ będzie musiało wybierać, kto ma rację i jak ma się
zachowywać. Bądź rodzicem, który ćwiczy z dzieckiem elementy wprowadzane przez
trenera. Wspieraj proces treningowy (pomóż posprzątać po treningu), tym samym pokażesz
dziecku, że masz szacunek do trenera, ale też wspierasz jego samego w treningu.
5. Pomóż swojemu dziecku trenować z radością.
Szukaj z dzieckiem radości w sporcie, pytaj go, co
najbardziej lubi z elementów treningu, idźcie razem na ulubiony mecz, czy oglądnijcie
go w TV. Pokazuj mu różne inne oblicza sportu, w ten sposób wzbudzisz w nim
pasję i radość.
6. Twoje dziecko musi mieć swoją własną motywację do bycia w
sporcie, wówczas będzie bardziej skuteczne.
Rodzic nie może chcieć bardziej trenować niż jego dziecko.
Rozmawiaj ze swoim dzieckiem o treningach i zawodach, pytaj go o pomysły na
trenowania i to, co chciałby robić z Tobą w wolnym czasie. Zobaczysz wówczas,
czy dziecko samo inicjuje pójście na treningi i zawody i czy jest to jego
naturalnym wyborem.
7. Miłość/szacunek do dziecka powinna być bezwarunkowa, nie
powinna zależeć tylko od jego wyników sportowych.
Dziecko potrzebuje miłości bezwarunkowej. Nie okazuj nigdy
irytacji z powodu przegranego meczu czy słabego treningu. Rozmawiaj z dzieckiem
o rezultatach i jego odczuciach. Jeśli dziecko zauważy, że jego słabsza
dyspozycja wpływa na Twoją negatywną ocenę i na zachowanie wobec niego,
przestanie mieć radość z bycia w sporcie.
8. Wszystko czego pragnie dziecko, to być kochanym i
akceptowanym.
Pamiętaj, że są to pierwsze i najważniejsze potrzeby młodego
zawodnika. Wszystko inne jest potem.
9. Pozwól czerpać dziecku korzyści z porażki – jest to klucz do
sukcesu na całe życie.
Kiedy przychodzi porażka, a za nią emocje – pozwalaj dziecku
na wyrażenie ich, na przeżycie także negatywnych emocji. Kiedy emocje opadną,
porozmawiaj z dzieckiem, jakie wnioski i korzyści mógł wyciągnąć z danej
porażki i jak wykorzysta to w kolejnych działaniach. W ten sposób nauczysz
dziecko, że emocje po porażce są czymś naturalnym, ale wyciągnięcie z nich
wniosków jest równie ważne, by się rozwijać nie tylko w sporcie, ale też w
codziennym życiu.
10. Poczucie winy oraz
strach, to nie motywacja.
Nie wzbudzaj w dziecku poczucia winy po przegranym
meczu/zawodach lub po pojedynczej porażce. W ten sposób nie uczy się niczego
konstruktywnego na temat swojego działania. Uczy się tylko, że jest słabe lub
niezdarne. Zamiast mówić: „jesteś za wolny, dlatego nie strzeliłeś gola”, zapytajmy: „jak myślisz ,jak ci dzisiaj poszło,
wykorzystałeś swoje okazje ?” i po prostu go wysłuchaj.
11. Pomóż dziecku
skoncentrować się na zadaniu
Dziecko nie rozumie długiej perspektywy czasowej. Ucz je koncentrować
się na małych krokach i zadaniach. Pomóż mu zrozumieć, że doskonalenie np. techniki
pływania poprzez obniżanie głowy przy technice kraulowej, wpływa na szybkość na
całym dystansie. Dzięki temu dziecko nauczy się, że małe elementy wpływają na
dużą całość.
12. Każde dziecko jest
inne, porównywanie dzieci z innymi jest krzywdzące
Dwunastoletni rówieśnicy mogą różnić się wieloma elementami
– wzrostem, wagą, rozwojem psychicznym. Pamiętaj, że porównywanie dzieci jest
krzywdzące. Sugeruje im, że nie są wystarczająco dobre. Tak naprawdę nie mają
wpływu na to, że koledzy lub koleżanki rozwijają się szybciej, lub są bardziej
utalentowani.
13. Wygrywanie nie jest
ważniejsze niż życie J
Sport, to tylko jeden z elementów Waszego życia i życia Waszych
dzieci. Pamiętaj, że wygrywanie nie jest wszystkim, co dziecko ma. Jest też
codzienne życie, okazywana mu troska i miłość. To dzięki nim Twoje dziecko
czuje się szczęśliwe i ważne.
Jeżeli chcesz wsparć swoje dziecko w rozwoju, powinieneś zainteresować się podstawami psychologii sportu. Przygotowujemy właśnie wyjątkowy kurs online, w którym pokazujemy, jak skutecznie korzystać z technik wspierających. Jeżeli chcesz się dowiedzieć czegoś więcej o naszym kursie, kliknij TU i sprawdź naszą ofertę.




Brak komentarzy:
Prześlij komentarz